vito

Before Valentine ไม่ได้หมายถึงหนังครับ แต่ชื่อหนังมันโดนผมเข้าไปเต็มๆ เลยวันนี้

วันนี้ถือเป็นวันดีที่เพื่อนรักของผมคนหนึ่ง เปิดร้านขายไอศครีม และแน่นอนผมก็เฝ้ารอวันเวลาที่จะไปแสดงความยินดีกับเพื่อนคนนี้ด้วย ตลอดระยะเวลาก่อนเปิดร้าน เพื่อนผมน่าจะเหนื่อยมาก ผมเองก็ช่วยทุกอย่างเท่าที่ทําได้ เป็นกําลังใจเท่าที่เพื่อนคนนึงจะทําได้

อย่างที่บอกผมเป็นได้แค่เพื่อนรัก ไม่ใช่คนรัก และลืมไปว่า วันนี้คนรักของเพื่อนรักผมคงไม่พลาดแน่ๆ และผมก็ดันลืมไปว่า ไม่สมควรไปวันนี้เลยจริงๆ ความตื่นเต้นต่างๆ ทีผมอยากจะไปแสดงความยินดี ไปนั่งคุย ไปดูร้าน กลับกลายเป็นว่า ผมได้เจอเพื่อนรักของผมแค่ ไม่ถึง 10 นาทีดี และผมก็ขอตัวไปกินข้าว แต่แท้ที่จริงแล้วคือผมจะกลับบ้านแล้ว แน่นอนว่า ผมคงไม่อยากจะนั่งคุยกับแฟนคนอื่น โดยที่มีเค้านั่งอยู่ ถึงแม้ว่าก็รู้กันอยู่ว่าคือเพื่อนกัน ผมขับรถออกมาด้วยอาการเบลอๆ ซึมๆ เหมือนรู้สึกอยู่ในโลกนี้คนเดียว แต่มีสติพอที่จะขับรถกลับบ้านได้โดยปลอดภัย

นี่คงเป็นวันตอกยํ้าเข้าไปเต็มๆ ก่อนวันวาเลนไทน์ว่า เพื่อนรักไม่ใช่คนรัก และคนรักของเค้ามารออยู่แล้ว

วันวาเลนไทน์ปีนี้คงไม่ต่างจากปีอื่นๆ ของผมที่ไม่มีใครเหมือนเคย

เมื่อวานผมได้มีโอกาสผ่านไปแถวสีลม ถนนแหล่งคนอภิมหา มาจากไหนก็ไม่รู้ เยอะไปหมด ซึ่งแน่นอนว่า รวมไปถึงขอทานหลากหลายประเภทด้วย เห็นแล้วเศร้าใจยิ่งนัก ว่าไม่มีใครมาดูแลเลยหรือไง เดินไปมา ผ่านตรงทางลงบรรได bts ก็เห็นชายขายธูปหอมคนนึง มีห่อขายธูปหอมอันละ 45 บาท นั่งกินข้าวอยู่ท่าทางน่าสงสารจับใจยิ่งนัก แถมยังเป็นถุงข้าวเปล่าๆ ไม่มีกับข้าวแม้แต่นิด ใจก็คิดว่า น่าสงสารว่ะ อยากให้เงินเค้า โดยไม่เอาธูปอะไรทั้งนั้น แต่ระหว่างนั้นก็คิดในใจว่า เอ ...... เค้าก็ขายของนะ ธูปห่อละ 45 บาท จะซื้อกับข้าวกินไม่ได้เชียวหรือ ก็เลยเดินลงไปทําธุระก่อนประมาณครึ่งชั่วโมงได้ ก็กลับมาขึ้นมาทางเดิม ภาพที่เห็นคือ เฮ้ยย ข้าวยังอยู่เต็มถุงเหมือนเดิม หรือว่านี่ๆ ๆ มันคือ สุดยอดยุทธวิธีการค้า ที่ทําให้ดูน่าสงสารกันนี่ โอวววว แล้วผมก็เห็นภาพเดิมคือ ท่านั่งเขี่ยข้าวไปมา ตักขึ้นมาแตะๆ ปาก คนทั่วไปมองอย่างเห็นใจ .... เยี่ยมจริงๆ นี่เราคิดมากไปไหมเนี่ย